Een kloof tussen beleidstaal en praktijk
Toch praten we in beleid en programma’s opvallend vaak niet over dat leren zelf, maar over abstracte begrippen als Leven Lang Ontwikkelen, skills, microcredentials en leercultuur. Woorden die goed klinken, maar voor veel vakmensen en werkgevers ver afstaan van wat er op de werkvloer werkelijk gebeurt. Mijn pleidooi is daarom simpel: laten we minder nieuwe termen introduceren en meer aandacht besteden aan het leren dat mensen elke dag al deen.
De waarde van informeel en non‑formeel leren
Juist het informele en non-formele leren op de werkplek bepaalt of mensen kunnen doorgroeien, kunnen bijblijven bij snel veranderende techniek en duurzaam inzetbaar blijven. Daarom is het essentieel dat deze vormen van leren serieus worden genomen, zichtbaar worden gemaakt en gericht worden ondersteund. Zolang leren op de werkvloer geen duidelijke plek krijgt, blijft het voor werkgevers lastig om het te herkennen en te waarderen, voor medewerkers om het te benoemen en voor partijen om er middelen aan te verbinden. Dat geldt wat mij betreft overigens voor alle sectoren!
Praktische sectorondersteuning in plaats van nieuwe frameworks
In ons onderzoek adviseren we daarom niet om nieuwe frameworks of ingewikkelde terminologie toe te voegen, maar om de sector te helpen met een lichte, praktische gidsfunctie, aangevuld met een brancheverklaring per specifieke opleiding of leerroute. Daarmee maak je de kwaliteit van praktijkgericht leren snel inzichtelijk, zonder dat je het werkende leren in een schools keurslijf duwt. Tegelijk ontstaat zo een duidelijke basis om gericht te investeren in leren op de werkvloer, bijvoorbeeld via ontwikkelpaden of sectorale middelen.
Waarom dit mij motiveert
Waarom dit mij zo motiveert? Omdat erkenning van wat mensen al doen en al kunnen een enorme versneller is. Het vergroot het eigenaarschap van vakmensen, versterkt hun trots en helpt bedrijven om ontwikkeling strategisch te verankeren in het dagelijks werk, in plaats van het los te organiseren in aparte trajecten. En het voorkomt dat waardevolle leerervaringen blijven hangen in goede bedoelingen en beleidsnota’s.
Weg van de onderwijslogica
We zien nog te vaak dat het gesprek over leren blijft hangen in de logica van het initiële onderwijs: diploma’s, vaste leerroutes en formele erkenning via onderwijsinstellingen. Terwijl het echte leren op de werkvloer juist ontstaat door ervaring, oefening, coaching en directe toepassing. Precies dat vraagt om aandacht, vertrouwen en middelen, niet om nieuwe labels.
Tijd om te kiezen voor leren in de praktijk
Ik geloof dat we pas echt vooruitkomen als we stoppen met het voortdurend herijken van begrippen en beginnen met het consequent ondersteunen van leren in de praktijk. Een sector waarin leren tijdens het werk niet wordt gezien als bijzaak, maar als kern van vakmanschap en wendbaarheid.
Sparren?
Wil je sparren over hoe jouw organisatie leren op de werkvloer beter kan benutten, versterken of zichtbaar maken, zonder te verdwalen in nieuwe termen? Ik denk graag mee.
